In 2020 maakt Toon een einde aan zijn leven. Voor zijn moeder Christien kwam dit compleet onverwacht. Voor haar begon hierna een ingewikkelde zoektocht naar het ‘Waarom?’ en naar hoe zij en de rest van het gezin om moesten gaan met het verlies. Hierover kan ze al één ding zeggen: ‘Praten over Toon helpt mij.'
Moeder Christien hoopt door haar verhaal ook ook andere mensen te laten weten dat nabestaanden het vaak fijn vinden om erover te praten én dat
andere nabestaanden herkenning vinden in haar verhaal.
Toon groeit op als het jongste kind met een oudere zus en een oudere broer. Zijn ouders scheiden wanneer hij 2 jaar is, maar hij heeft met beiden goed contact. Als baby had Toon geen makkelijke start. Hij was regelmatig ziek, en toen hij 1 was, kreeg hij een pacemaker. Toch bleef Toon altijd een beweeglijk, druk en sportief kind.
Als Christien hierop terugblikt, was zij altijd bang dat er wat met hem zou gebeuren. In zijn jeugd heeft Toon veel vriendjes en vriendinnetjes. Christien omschrijft hem als een vrolijk en leuk kind, die veel plezier maakt. Hij wordt door zijn moeder al vroeg geïntroduceerd met muziekles. Hij begint met vioolles, maar als snel krijgt hij interesse in meerdere muziekinstrumenten.
Toon is niet iemand die alles netjes volgens de regels wil doen. Lessen volgen blijkt dan ook niet zijn ding. Hij wil zelf ontdekken en het blijkt dat hij veel muzikaal talent heeft. De hele familie kan zich nog goed herinneren dat er een muziekavond werd georganiseerd op school waar Toon zou optreden. Hij charmeerde iedereen met zijn stem en vrolijke manier van entertainen. Naast zijn sportieve en muzikale kanten, was Toon ook iemand die genoeg rust nodig had. Hij kon deze balans zelf wel eens kwijtraken in zijn enthousiasme.
Na zijn 18e besluit Toon, vermoedelijk na een ruzie met zijn vriendengroep, om bij zijn vader te gaan wonen. Dit was een lastig keuze om te accepteren voor moeder Christien. Na de middelbare school mag Toon beginnen op het conservatorium in Den Haag, maar zonder zijn moeders medeweten stopt hij hier al snel mee. In de buurt van zijn vader gaat hij werken in een café en treedt hij regelmatig op met zijn band.
Muziek was altijd een groot onderdeel van zijn leven. In 2016 won hij met anderen ‘The Next Boy/Girl band ’. Een spannend proces, hij ging elke keer weer door naar de volgende ronde. Toon had vaak veel zenuwen voor hij op het podium ging staan, toch was het ook mooi en was hij hier thuis. Verder deed hij mee aan The Voice. Een paar jaar later deed hij auditie voor de Rock Academie, maar tot zijn grote teleurstelling werd hij hiervoor niet aangenomen.
Op maandag 21 december 2020 besluit Toon uit het leven te stappen. Hij is op dat moment 24 jaar.
’s Ochtends wordt Christien gebeld door haar oudere zoon met dit nieuws. De grond verdwijnt onder haar voeten en ze gaat direct die kant op. Verdoofd, verschrikkelijk en onwerkelijk. Toon woonde op dit moment bij zijn vader, dus het duurde even voordat Christien er was. De omgeving was afgezet door de politie en toen Christien aankwam, mocht ze in eerste instantie niet naar Toon toe. Na blijven aandringen mocht ze hem toch zien, en heeft ze hem nog kunnen vasthouden. Daar is ze dankbaar voor.
Na dagen van rouw wil Christien op zoek naar antwoorden: Waarom is haar Toon uit het leven gestapt? Hij heeft een afscheidsbrief achtergelaten waarin hij aangaf al langer gedachten aan de dood te hebben gehad, maar dat hij niemand wilde kwetsen en dat hij veel van zijn familie hield. Het idee dat Toon zo lang met een masker heeft rondgelopen, blijft ontzettend pijn doen. Christien heeft Toon eigenlijk nooit als somber of depressief gezien. Achteraf hoorde ze wel dat hij bij een psycholoog is geweest en uit zijn computer bleek dat hij wel eens contact heeft gehad met Jellinek, een gespecialiseerde instantie op het gebied van middelengebruik en verslaving.
Een eenduidig antwoord waarom Toon uit het leven is gestapt, zal Christien waarschijnlijk nooit krijgen. Was het omdat hij in de knoop zat met zijn identiteit? De afwijzing van de Rock Academy? Kon hij niet omgaan met de chantage die ook nog speelde? Of was hij in zijn omgeving in aanraking gekomen met drugs, en was de dip na de MDMA te zwaar geweest?
De vragen blijven door Christien heengaan. In haar zoektocht naar antwoorden heeft ze met veel mensen gesproken die Toon ook kenden. Dit gaf haar steun, maar ook zij wisten niet hoe intens de strijd was die Toon achter zijn masker voerde. Christien had graag ook de psycholoog van Toon willen spreken, maar dit kan niet. Ze snapt dat hier regels aan verbonden zitten, maar het voelt ergens ook onmenselijk. Het blijft lastig om zich hierbij neer te leggen.
Naast deze zoektocht ontstaat er bij Christien ook veel twijfel over hoe zij is geweest als moeder. ‘Ben ik te streng geweest?’; ‘Had ik vaker moeten vragen hoe het met hem ging?’; ‘Heb ik signalen gemist?’. Het blijft voor haar moeilijk om te begrijpen dat Toon niet meer verder wilde leven, maar ook dat hij niet om hulp gevraagd heeft. Ze weet van zichzelf dat ze soms streng was al moeder en niet altijd even genuanceerd. ‘Heeft hij daarom niet om hulp gevraagd?’ Dit roept pijn en verdriet op.
Het voelt alsof ze verbinding kwijt is geraakt met de ‘normale’ wereld. Voor haar zijn de gedachten aan Toon er elke dag. Ze praat ook graag over hem. Ze merkt goed dat niet iedereen hierop zit te wachten. Via Facebook is zij in contact gekomen met lotgenoten. Praten met andere ouders die een kind zijn verloren aan zelfdoding geeft haar erkenning en het zorgt voor minder eenzaamheid. Ze wordt daar begrepen.
Ter nagedachtenis is de muziek van Toon in een playlist gezet. Door hiernaar te luisteren, steun je o.a. 113 Zelfmoordpreventie. Sommige opnames kunnen wat minder zijn omdat het materiaal is gevonden op computer en telefoon. Beluister de Playlist met de muziek van Toon.