Mensen met AD(H)D hebben een ontregelde afgifte van dopamine (het stofje dat je blij maakt), waardoor ze gevoeliger kunnen zijn voor sombere gevoelens. Zoals Francien dit zelf omschrijft: ad(h)d heeft vaak een donkere kant waar veel mensen geen weet van hebben. Daarom nemen we je mee in een boekrecensie over ADHD.
Laurens Nijhuis is psycholoog, maar de weg hiernaar toe was ingewikkeld vanwege zijn ADHD. Hij schrijft vanuit zijn ervaringsdeskundigheid een recensie over het boek ‘Druks: mijn (on)rustige leven met ad(h)d’ is geschreven door Francien Regelink uit de serie ‘hoofdzaken’. Francien neemt de lezer aan de hand mee in haar belevingswereld, en vertelt op grappige en herkenbare wijze over alles wat met ADHD te maken kan hebben. The good, the bad, and the ugly.
In de vijf hoofd stukken legt Francien samen met ADHD-expert Cathelijne Wildervanck uit wat ADHD precies is, hoe je de diagnose krijgt, wat voor medicatie je daarvoor slikt en hoe je praktisch om kan gaan met een brein dat sneller rent dan iemand kan bijhouden. Maar nog veel belangrijker: ze geeft een ongefilterde kijk in haar hoofd en leven, aan de hand van treffende voorbeelden, leuke én verdrietige anekdotes, en vooral een hele eerlijke manier van schrijven.
Ze vertelt over hoe ADHD werkt in je seksleven, hoe ADHD’ers sterren worden in het camoufleren van hun symptomen om de indruk te wekken dat ze goed functioneren, de schaamte en afwijzing die ze heeft gevoeld vanwege haar ADHD, de invloed hiervan op haar zelfbeeld, en de dagen dat ze voortdurend een zware, donkere wolk in haar hoofd heeft die haar functioneren compleet blokkeert.
Ik was direct verkocht aan dit boek. Francien heeft een bijzondere manier van schrijven, die haast de indruk wekt dat ze tegenover je zit en, zoals een ADHD’er dat goed kan, enthousiast ratelt over een onderwerp wat haar goed ligt. Als ADHD’er voelde ik me daarom direct vertrouwd bij Francien haar manier van schrijven. Haar persoonlijke ervaringen zijn herkenbaar, en er wordt een realistisch beeld geschetst van (leven met) ADHD.
Het gaat niet alleen maar over hyperactief-niet-in-je-stoel-kunnen-blijven-zitten-en-dingen-uitblèren. Het gaat ook over je anders voelen dan andere mensen, over overprikkeld raken en instorten, somberheid en donkere gedachten, problemen op je werk en in je relatie, en over waarom moeten starten aan de afwas kan voelen alsof je een kilometers hoge berg moet beklimmen. Wat mij persoonlijk erg raakte, was hoe zij beschreef dat ze er op school of bij vriendjes altijd weer bewust van werd dat ze anders was dan andere mensen, iets wat veel ADHD’ers zullen herkennen.
Zodra je binnenkomt, worden breekbare spullen opgeborgen; je mag op bepaalde plekken niet eten of drinken; je moet ver weg van je vriendjes zitten zodat je ze niet kan afleiden; en je krijgt opmerkingen die een permanente plek in je geheugen achterlaten, zoals ze ook beschrijft in het hoofdstuk ‘zolang mijn kind maar niet op jou lijkt’. Een gevoel dat kan maken dat je er alleen voor lijkt te staan, dat niemand je ooit écht zal kunnen begrijpen. De somberheid en depressies die vaak voorkomen bij ADHD’ers beschrijft ze dan ook. Het boek sluit ze af op een hoopgevende noot: hoe je ADHD tot je superkracht kan maken!
Als ADHD’er die relatief laat (27 jaar oud) zijn diagnose kreeg, kan ik DRUKS aanraden aan iedereen die ADHD heeft of interesse heeft in het onderwerp, omdat je bijvoorbeeld een geliefde met ADHD hebt of een kijkje in het hoofd van een ADHD’er wil nemen. Druks heeft me aan het denken gezet over mijn eigen ervaringen met ADHD, en de keren dat ik schaamte en afwijzing heb gevoeld omdat dingen nou eenmaal anders werken in mijn hersenen dan bij iemand anders.
Het heeft me bewuster gemaakt van mijn eigen camouflagetechnieken. Ik heb het idee dat het boek een stukje heeft bijgedragen aan mijn zelfacceptatie: en dat ik eigenlijk lang niet zo raar ben als ik soms denk.
Auteur: Laurens Nijhuis i.s.m. Marjolein Korste